Onderstaand artikel is verschenen in de Telegraaf voorafgaand aan de publicatie van de autobiografie van Erik Hazelhoff Roelfzema.

Soldaat van Oranje beleefde sprookjestijd met Wilhelmina

UTRECHT - De tijd die zij in 1945 doorbracht in de villa Anneville in de Ulvenhoutse bossen in Brabant, was voor koningin Wilhelmina haar 'sprookjestijd'. Dat blijkt uit "Op jacht naar het leven" van Erik Hazelhoff Roelfzema, de Soldaat van Oranje. De autobiografie van de oorlogsheld verschijnt volgende week.


Huize AnnevilleDe Tweede Wereldoorlog liep op zijn eind en Wilhelmina was al op vaderlandse bodem. Ze bivakkeerde met onder anderen Hazelhoff Roelfzema in het niet al te grote huis. "Al met al scheen zij zich te koesteren in de knusheid die de bescheiden villa ons opdrong, hoewel mij het huis tenminste eenmaal te klein leek. Op de eerste avond, toen ik naar de badkamer zocht, zag ik hare majesteit boven door de gang aankomen, gehuld in een peignoir. Tactvol dook ik de eerste de beste ruimte in, hetgeen een nauwe kast bleek te zijn vol emmers en huishoudgerei, waarin ik maar net paste met een bezem in mijn hand. Maar ook de koningin bleek op speurtocht te zijn. Plotseling trok zij de deur open. ,Goedenavond, majesteit', zei ik, bij gebrek aan inspiratie. ,Goedenavond, kapitein', antwoordde de Koningin met een schichtige blik op de bezem en sloeg de deur pal in m'n gezicht weer dicht." Bij de laatste keer dat de Koningin en de Soldaat van Oranje elkaar zagen, zei Wilhelmina: "Anneville... Dat was onze sprookjestijd."

Bernhard

Uiteraard haalt Erik Hazelhoff Roelfzema in zijn autobiografie herinneringen op aan zijn goede vriend prins Bernhard, die hem ook weleens in zijn huis op Hawaii heeft bezocht. "Als echte Hollander kwam hij eens kijken waar en hoe zijn vrienden woonden. Toen mijn vrouw hem als eerste maaltijd een nasigoreng voorzette zijn lievelingsmaal at hij alles op tot en met de laatste rijstkorrel en toen, na plechtig de toestemming van zijn gastvrouw gevraagd te hebben, likte hij zijn bord schoon. En bijna iedere morgen hielp hij mij trouw onze vuilnis naar de belt te brengen."

Hazelhoff Roelfzema heeft ook nog een anekdote naar aanleiding van de zware ziekte die prins Bernhard eind 1994 overleefde: "Op 84-jarige leeftijd liep hij Multiple Organ Failure (MOF) op, een dodelijke conditie op vrijwel iedere leeftijd, en verzonk in coma. Na twee maanden bewusteloosheid werd hij tegen de kerst door iedereen als opgegeven beschouwd, behalve door mij." Tot verbazing van verder iedereen herstelde de prins van de MOF. "'Ja, wat dacht je?' lachte zijn kleinzoon prins Willem-Alexander. 'Dat mijn grootvader zich door een MOF laat klein krijgen?'"

Lef

Hoewel de basis van de vriendschap tussen de prins en de Soldaat in de Tweede Wereldoorlog ligt, koestert Hazelhoff Roelfzema de oorlogsjaren veel minder dan anderen. "De herinneringen uit de jaren '40-'45, goed en slecht, verdoezelen voor mijn generatie de teleurstellingen van de oude dag. Daarom worden ze in toenemende mate opgeroepen en gekoesterd. Het troost, maar is het verstandig? Je kunt je nog zo volledig instellen op de positieve aspecten van die tijd, het lef, de saamhorigheid, de kameraadschap, de vaderlandsliefde, de ondanks alles toch vaak lachwekkende toestanden, oorlog is en blijft een traumatische ervaring. Aan de borrel warrelen de aanvaardbare herinneringen boven tafel, ergens in het duister roert zich onderbewust de onverteerbare afgrijselijkheid van doodsangst en massamoord."

Zijn autobiografie gaat ook over veel meer dan zijn ervaringen in de oorlog, die hij al beschreef in het boek Soldaat van Oranje en die werden verfilmd met Rutger Hauer in de hoofdrol. "Voor ieder die de film heeft gezien, inbegrepen uiteindelijk nieuwe generaties Nederlanders, zal Rutger Hauer altijd de echte Soldaat van Oranje zijn. Ik vind dat best. Mijn verhaal is niet anders bedoeld dan als fakkel om het grote gebeuren eromheen te belichten."

Hazelhoff Roelfzema verhaalt van zijn uiteenlopende naoorlogse avonturen in de Verenigde Staten en Europa en van zijn inzet voor Ambon. Hij vertelt over zijn ontmoetingen met Helfrich, Gerbrandy, W.C. Fields en Charles Lindbergh. Hij meldt ook, zo'n beetje langs zijn neus weg, dat hij als directeur van Radio Free Europe nog bijna vergiftigd werd.

Op zijn 83e schrijft hij berustend: "Ik aanvaard de dood zoals ik het leven aanvaard, omdat er geen keuze is. Wie de ene erkent, kan de andere niet afwijzen. Het leven boezemde me geen angst in, zodra ik wist dat het werkte. Om dezelfde reden vrees ik de duistere prins niet. Ik respecteer zijn grimmige taak en moet eerlijk toegeven: hij heeft veel van me geslikt." (ANP)

Op alle door ons aangegane overeenkomsten zijn van toepassing de Uniforme Voorwaarden Horeca (UVH).
Deze liggen bij ons ter inzage en worden op verzoek onverwijld kosteloos toegezonden.
De UVH zijn bindend voor iedereen die van onze diensten gebruik maakt.

Copyright Ā© 2008-2017 Koetshuis Anneville BV
AnnevilleĀ® is een geregistreerd handelsmerk van de familie de Constant Rebecque.

Free Joomla! template by L.THEME